Η απήχησή του ήταν πραγματικά τεράστια και έφτασε τη δεκαετία του '70 να πουλά δεκάδες χιλιάδες αντίτυπα κάθε εβδομάδα. Το περιοδικό Σεραφίνο είχε τη δεύτερη θέση στην κυκλοφορία των παιδικών περιοδικών, μετά το «Μίκυ Μάους».
Ήταν ένα περιοδικό μικρού σχήματος που κυκλοφορούσε κάθε Τετάρτη. Οι μισές του σελίδες ήταν ασπρόμαυρες. Το περιεχόμενό του ήταν εικονογραφημένες ιστορίες ενός απένταρου αλήτη (καγκουρό) αιωνίως πεινασμένου που συνεχώς ονειρευόταν κοτόπουλα προς βρώση.
Όταν όμως κατάφερνε κάποτε να βρει τροφή, δεν την έτρωγε μόνος του. Δεν την αποθήκευε, δεν έκανε το κουμάντο του για τις δύσκολες μέρες, που ενδεχομένως θα έρχονταν αργότερα. Τη μοιραζόταν με τους άλλους φτωχούς φίλους του. Στηνόταν ένα τρικούβερτο γλέντι κάτω από τις γέφυρες, στα χαρτονένια κουτιά που χρησιμοποιούσαν για σπίτι. Αυτός πάνω κάτω ήταν ο άξονας των ιστοριών τού «Σεραφίνο». Τα σχέδια ήταν αρκετά απλοϊκά. Το σενάριο αφελές. Και όμως αυτό το περιοδικό έτρεχαν να το αγοράσουν κάθε Τετάρτη οι μαθητές της εποχής, όταν το κουδούνι του σχολείου σήμαινε τη λήξη των μαθημάτων. Για να μην πούμε πως το παίρναμε και μέσα στην τάξη και το βάζαμε μέσα από το βιβλίο για να το διαβάσουμε.
Η επιτυχία του "Σεραφίνο" ήταν ανεπανάληπτη. Το απόλυτο κοινωνικό φαινόμενο των comics στην Ιταλία. Μέχρι και προβλήματα με την Ιταλική κυβέρνηση είχε ο σχεδιαστής γιατι οι φτωχοι Ιταλοι ταυτίζονταν μαζί του και τον μιμούνταν! Τι ήταν, όμως ο Σεραφίνο; Ένας μόνιμα πεινασμένος και περιθωριακός αλητάκος; Πόσο «νόμιμη» όμως και πόσο αποδεκτή ήταν η κλοπή των ψητών για να χορτάσει την πείνα του!
Με μεγάλη προθυμία θα τον βοηθούσαμε και εμείς σ’ αυτή του την παραβατικότητα, όπως χωρίς αμφιβολία θα τον κρύβαμε από τους «νοικοκυραίους» διώκτες του στην προσπάθειά του να επιβιώσει. Πόσους αλήθεια ανθρώπους βλέπουμε σήμερα γύρω μας , που του μοιάζουν! Η μόνη του έγνοια είναι πως να γεμίσει το άδειο του στομάχι. Κάνει δουλειές του ποδαριού για ένα πιάτο φαί ή για λίγα δολλάρια που θα του εξασφαλίσουν ένα γεύμα στο εστιατόριο. Σε κάθε ευκαιρία εκτός από τον εαυτό του κοιτά να βολέψει και τους (επίσης πεινασμένους) φίλους του. Δεν είναι λίγες οι φορές πάντως που έχει μπλεξίματα με την αστυνομία αν και κάθε φορά έχει πέσει θύμα παραξήγησης. Πολλές φορές τον εκμεταλεύονται διάφοροι πονηροί τύποι καθώς έτσι καλοκάγαθος που είναι πέφτει εύκολα θύμα.
Υπήρξαν και τα ΚΛΑΣΣΙΚΑ Σεραφίνο με 200 ολόκληρες σελίδες!! Με τον κίνδυνο βέβαια πολλές από τις ιστορίες που είχε μέσα να τις έχουμε ξαναδιαβάσει. Όπως και να'χε όμως ήταν απ τα πιο αγαπημένα μας περιοδικά. Μέσα του '70 κυκλοφόρησαν τα πρώτα σε μεγάλο σχήμακαι τα επόμενα σε μικρό μέγεθος, με την κλασσική εκτύπωση 2 ασπρόμαυρων + 2 έγχρωμων σελίδων, σε απλό χαρτί... Δεν άργησε να βγει και η Σούπερ έκδοση με ποιο μεγάλο μέγεθος και 12 δρχ.... «Θυμάμαι ότι σχεδόν δεν είχαμε επιστροφές. Όλα τα τεύχη έφευγαν» λέει η Σοφία Χαροκόπου, κόρη του εκδότη του περιοδικού, Ηλία Καμπανά.
Ήταν δημιούργημα του Ιταλού σχεδιαστή "Τσιαμπίνο». Το περιοδικό πωλούσε περισσότερα από 60.000 τεύχη κάθε εβδομάδα. Η ηλικία των αναγνωστών ήταν μεταξύ 8 και 16 ετών. Το τελευταίο τεύχος του περιοδικού κυκλοφόρησε το 1992. «Ο ήρωας αυτός διέφερε από τους άλλους. Δεν είχε υπερφυσικές ικανότητες, δεν ήταν τόσο τέλειος σε όλα. Ήταν απλός, χωρίς να έχει κανένα στοιχείο τού ήρωα. Ήταν φτωχός, όχι τόσο έξυπνος, λίγο τεμπέλης, λίγο ψευταράκος, λίγο άσχημος, λίγο άτυχος. Ήταν όμως ηθικός. Δεν έδινε ξύλο, δεν ήταν άτρωτος» τον σκιαγραφεί η Κατερίνα Μουρατίδου, υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων της εκδοτικής εταιρείας.
«Ένας τέτοιος ήρωας δεν ανταποκρίνεται στις σημερινές συνθήκες» πιστεύει η ίδια. «Η σκληρή εποχή μας δεν θέλει ρομαντικούς, αλλά σκληρούς και αποφασιστικούς τύπους χωρίς ηθικούς ενδοιασμούς. Δεν θέλει συναίσθημα, αλλά σιδερένια θέληση, σιγουριά και αυτοπεποίθηση». Στην Ιταλία η τύχη τού «Σεραφίνο» δεν ήταν καλύτερη.
«Ο δημιουργός του δεν ήθελε να μάθει σε άλλους την τεχνική τού σχεδίου. Δεν ήθελε να διδάξει σε άλλους την τέχνη της δημιουργίας των ιστοριών τού Σεραφίνο. Αποτέλεσμα; Όσο γέρναγε δημιουργούσε όλο και λιγότερες ιστορίες. Και όταν πέθανε κανείς δεν ήταν σε θέση να κάνει τον Σεραφίνο να συνεχίσει την πορεία του. Ο Σεραφίνο πέθανε μαζί με τον δημιουργό του στην Ιταλία» εξηγεί η κ. Χαροκόπου. Και στην Ελλάδα πέθανε σχεδόν ξεχασμένος, μέσα στην ανυποληψία των παιδιών της εποχής των PC.
Η ίδια εταιρεία εξέδιδε για χρόνια και το περιοδικό «Παπερίνο». «Ήταν ουσιαστικά ο προπομπός του Ντόναλντ και των άλλων παπιών του Ντίσνεϋ. Όμως έσβησε και αυτός πιο γρήγορα από όσο φανταζόμασταν. Ήταν επίσης ένας ήρωας απλός με κύριο χαρακτηριστικό την τιμιότητά του», τονίζει η Σοφία Χαροκόπου. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '80 η κυκλοφορία του μειώνονταν ώσπου σταμάτησε να εκδίδεται στην Ελλάδα το 1992. Παρόμοια ήταν η πορεία του και στην ιταλική αγορά, όπου επίσης διακόπηκε η έκδοσή του μετά τον θάνατο του δημιουργού του.
Στα τεύχη του Σεραφίνο εκδίδονταν και οι ιστορίες του Ινδιάνου Καριμπού,του δημοσιογράφου Τέντυ και πολλών άλλων ηρώων.«Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Σταματήσαμε τις εκδόσεις και για οικονομικούς λόγους".
Τα τεύχη που πωλούνταν ήταν πολύ λίγα και δεν κάλυπταν τα έξοδα. Οποιαδήποτε υγιής επιχείρηση δεν θα συνέχιζε αυτές τις εκδόσεις». Ο Δημιουργός Ήταν μέλος της Bierecci στούντιο, με επικεφαλής τον Bottaro και Rebuffi, για την οποία δημιούργησε «Signor Giulivo» και τις ιστορίες για τα γαλλικά βιβλία τσέπης («Kiwi»).
Ο Σεραφίνο δημιουργήθηκε το 1952 από τον Egidio Gherlizza. Ο Ιταλός κομίστας που γεννήθηκε το 1903 στην Τεργέστη αποφοίτησε από τη σχολή τέχνης και σύντομα άρχισε να γράφει θεατρικά έργα.
Οι κωμωδίες του, όπως το "γέλιο γέλιο γέλιο" εκπροσωπούνται από την εταιρεία του κωμικού Cecchelin. Γράφει χιουμοριστικές ιστορίες για τα δημοφιλή εβδομαδιαία περιοδικά.
Κέρδισε το πρώτο βραβείο στο εβδομαδιαίο περιοδικό Marc'Aurelio. Φτάνοντας στο Μιλάνο, έγραψε σενάρια για τις επιχειρήσεις Dapporto και Maresca. Τέλος φτιάχνει και το Editorial στο περιοδικό υποαλπικά (μεταγενέστερες εκδόσεις Άλπεις). Εκεί άρχισε την κατάρτισή του στα κινούμενα σχέδια και παραμύθια, αρχίζοντας με το κόμικ "Jimmy και Johnny" στα 1948 - 1949 (με τον Α. De Vita). Δημιουργήστε το 1952, τον πιο γνωστό του ήρωα, τον Σεραφίνο, και την ίδια χρονιά την "la famiglia Chiccirichi"οικογένεια doodle-doo, την αρκούδα και τον πιγκουίνο "Marcello et Gianni". To 1963 δίνει επίσης τη ζωή στο εφήμερο, αλλά σημαντικόRedipicche. Στη Γαλλία, όπου συχνά μεταφράζεται, παράγει πάρα πολλά επεισόδια του Kiwi (περιοδικού τσέπης), το κοράκι που δημιούργησε με τον Sheriff Cézard και δημοσιεύθηκε στην Ιταλία από το μίνι-Comics. Ο Ιταλός δημιουργός απεβίωσε στο Μιλάνο το 1995.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου