Τα σερμπέτια στου Ψυρρή. (Γλυκοπωλείον)

Με πρωτοπήγε εκεί ο φίλος μου ο Βασίλης ο Γαλούπης. Είναι και αυτός δημοσιογράφος και συχνά – πυκνά κάνει τη βόλτα του από το μοναστηράκι ψάχνοντας, κυρίως σπάνια περιοδικά και εφημερίδες, για να εμπλουτίσει το αρχείο του. Ένα Σάββατο με πήγε για γλυκό. Δεν είμαι αρκετά φίλος, κατά έναν περίεργο τρόπο και για να μην τρομάξετε, δεν είμαι και λάτρης της σοκολάτας. Έφαγα, όμως, του σκασμού. Ήρθα στο σπίτι και δεν ακούμπησα καν το φαγητό που είχε φτιάξει η γυναίκα μου. Δεν ήταν «γλυκάκι», ήταν γλυκό σε… πιατέλα! Έγινα θαμώνας, έμαθα την ιστορία του και όποτε κάνω μια περατζάδα από το κέντρο θα σταματήσω. Μόνος, με τη σύζυγο, με φίλους. Οπωσδήποτε.

 Τα Σερμπέτια είναι μια 13χρονη μυσταγωγία στο Ψυρρή για αυτούς που αναζητούν να δοκιμάσουν νέα γλυκά. Ένα γλυκοπωλείο μετά τον πεζόδρομο της πλατείας, στην αρχή της οδού Αισχύλου που θα σε φέρει μπροστά σε μια τρομερή γαστριμαργική εμπειρία. Από τις ποικιλίες που θα δεις, πάρε απ’ ότι δεις και σου αρέσει.

Εκμέκ, σερμπετόπιτα, καζάν ντιπί, ραβανί, σοκολατόπιτα και το γλυκό της αγάπης. Τι ειν΄αυτό; Βασικά θα έπρεπε να το λένε το γλυκό της λαγνείας και της αμαρτίας γιατί θες ειλικρινά να κυλιστείς σε αυτό. Το γλυκό της ζήλιας γιατί αν το έχει πάρει ο φίλος ή η φίλη σου θα θες να της το φας (και δε σε παίρνει αν είσαι τύπος «DOESN'T SHARE FOOD»). Ένα γλυκό της λαιμαργίας. Όλα τα θανάσιμα αμαρτήματα σε μια μπουκιά. Τόσο θα χρειαστεί για να μπει ο διάολος μέσα σου.

Α, και μια τελευταία συμβουλή: Αν σε ρωτήσουν αν θες παγωτό  θα πεις ναι. Αν είσαι με άλλον ένα θα πεις μόνο εσύ ναι. Γιατί; Γιατί εδώ όταν λένε παγωτό δεν αναφέρονται σε μπάλα. Αλλά σε όλη την προμήθεια της μέρας, αφού μιλάμε για ποσότητα που καλύπτει ένα τετραγωνικό μέτρο. Αν πάλι είστε και οι δύο γερά στομάχια τότε βάλτε και οι δύο παγωτό.

Κι όταν λέμε παγωτό μιλάμε για καϊμάκι. Πολύ καϊμάκι. Πάρα πολύ καϊμάκι. Και πάει κυριολεκτικά με όλα τα γλυκά.

Και οι τιμές; Κάθε γλυκό είναι στα 5€ το κομμάτι και 8€ με το παγωτό. Αλλά αξίζει κάθε σεντ!