Αliki my love. Ένας ξεχασμένος Χατζιδάκις

 Ήμουν πιτσιρικάς ακόμα, όταν είδα αυτό το εξώφυλλο στου "Ζαχαρία" στο Μοναστηράκι. Ο Ζαχαρίας (για όσους δεν γνωρίζουν ήταν το πιο In στέκι για βινύλια πίσω από την πλατεία Αβησσυνίας) μόλις είχε έρθει από την Αμερική, όπου αγόραζε με το κιλό τους δίσκους. Δεν ήταν τόσο για την ημίγυμνη Αλίκη στο εξώφυλλο που τράβηξε την προσοχή μου, όσο για την μουσική του Μάνου, αλλά και τους στοίχους του Γκάτσου. Σκέφτηκα πως έπρεπε να τον αποκτήσω, οπωσδήποτε, αλλά και τα 52 χιλιάρικα που έγραφε επάνω ως τιμή ήταν πάρα πολλά για έναν πιτσιρικά. Για την ιστορία θα σας πω, πως ακόμα και σήμερα υπάρχει στην δισκοθήκη μου.   

Σε σκηνοθεσία Rudolph Mate, η ταινία έκανε πρεμιέρα σε Ελλάδα και εξωτερικό στις 24 Μαρτίου του 1964. Η αποκατάσταση της ταινίας κατάφερε να υλοποιηθεί μόλις το 2017.

Πρόκειται για το «Aliki my love» μια ταινία που έχει να προβληθεί 50 ολόκληρα χρόνια και αποτέλεσε την πρώτη προσπάθεια της ηθοποιού να κάνει καριέρα στο εξωτερικό. Χαρακτηρίστηκε σαν «απαγορευμένη ταινία», καθώς περιείχε τολμηρές σκηνές, ενώ στην αφίσα της ταινίας, όπως και στο εξώφυλλο του δίσκου η Βουγιουκλάκη εμφανίζεται ημίγυμνη.

Η ταινία δεν προβλήθηκε ποτέ επίσημα, ενώ είχε κόψει λιγότερα από 250.000 εισιτήρια τη σεζόν 1963-64. Ωστόσο, δεν συγκίνησε ποτέ ιδιαίτερα το κοινό και φημολογείται ότι ο Φίνος την κράτησε στην αφάνεια για να μην «χαλάσει» την τόσο καλή εικόνα της Ελληνίδας ηθοποιού. Δεν έκοψε τα εισιτήρια που περίμεναν για έναν πολύ απλό λόγο. Την εποχή εκείνη η Αλίκη όπως και μέχρι το τέλος της ζωής της ήταν πρώτη στις προτιμήσεις των παιδιών γι αυτό και τα θέματα των ταινιών της δεν ήταν ποτέ ακατάλληλα για ανηλίκους. Στην περίπτωση της αγγλόφωνης ταινίας έχανε ένα μεγάλο μέρος του κοινού της αφού πολλά από τα παιδιά δεν θα πήγαιναν να δουν μια ταινία με υποτίτλους αν λάβει κανείς σοβαρά υπ’ οψιν του πως ακόμα και σήμερα μετά το 13ο έτος αρχίζουν να βλέπουν άνετα ταινίες υποτιτλισμένες τα παιδιά. Το μορφωτικό επίπεδο των ανθρώπων ήταν ακόμα χαμηλό οπότε πολλοί άνθρωποι τρίτης ηλικίας επίσης ήταν αναλφάβητοι.Η ίδια η Αλίκη είχε μιλήσει πολλές φορές σε συνεντεύξεις για την ταινία αυτή οπότε όλος αυτός ο μύθος με τη δήθεν καταστροφή της ταινίας που είχε ζητήσει από το Φίνο δεν ευσταθεί η ακόμα και αν είχε ζητήσει κάτι τέτοιο,  προς το τέλος της ζωής της το είχε μετανιώσει.

Σύμφωνα με το σενάριο, η Αλίκη υποδυόταν μια νησιωτοπούλα που ερωτεύεται έναν ξένο, ο οποίος βρίσκεται στο νησί. Συμπρωταγωνιστής της ήταν ο Τζες Κόνραντ, ενώ ο Μάνος Χατζιδάκις, κλήθηκε να συνθέσει την μουσική και τα τραγούδια της ταινίας.

Τέσσερα χρόνια πριν από την προβολή της ταινίας «Aliki my love», η ταινία «Μανταλένα» είχε σπάσει τα ταμεία και οι συντελεστές αποφάσισαν να ακολουθήσουν τη δοκιμασμένη τακτική.
Σύμφωνα με το σενάριο του George Sen George, η Βουγιουκλάκη, όπως και στη Μανταλένα, θα υποδυόταν μια νησιωτοπούλα που ερωτεύεται έναν ξένο, ο οποίος βρίσκεται στο νησί της για να εκτιμήσει μια κληρονομία που του άφησαν.

Τη μουσική της ταινίας υπέγραψε, όπως και στη Μανταλένα, ο Μάνος Χατζιδάκις.
Το 1993 η Βουγιουκλάκη σε συνέντευξή της στον δημοσιογράφο Νίκο Χατζηνικολάου ανέφερε πως η ομοιότητα των δύο ταινιών ήταν λάθος.
«Η ταινία δεν τράβηξε διότι επιχείρησαν να κάνουν μια αντιγραφή της Μανταλένας», ανέφερε η ηθοποιός. Τα γυρίσματα έγιναν στην Ίο.

Ο συμπρωταγωνιστής της Αλίκης, ο Jess Conrad, χαρακτηρίστηκε «ξενέρωτος» από τους κριτικούς.

Όταν οι κάτοικοι της Ίου πληροφορήθηκαν ότι η αγαπημένη τους ηθοποιός θα πραγματοποιούσε γυρίσματα στο νησί τους, ενθουσιάστηκαν και έσπευσαν να την υποδεχτούν στο λιμάνι.
Δεν συνέβη όμως το ίδιο και με τον παπά του νησιού, ο οποίος για να επιτρέψει στους συντελεστές να γυρίσουν μια σκηνή, μέσα στην εκκλησία, απαίτησε από την εταιρία παραγωγής να του δωρίσει μια καμπάνα.
Παρόλο που η επιθυμία του πραγματοποιήθηκε, όταν ήρθε η ώρα να ανοίξει την εκκλησία για να μπει το συνεργείο, ισχυρίστηκε πως τα κλειδιά τα είχε ο νεωκόρος, ο οποίος έλειπε στην Αθήνα για δουλειές.
Το γύρισμα αναβλήθηκε και προκλήθηκε μεγάλη αναστάτωση. Όταν ο νεωκόρος επέστρεψε και του ζήτησαν τα κλειδιά, είπε πως τα είχε ο παπάς και ο ίδιος τον είχε διώξει για την Αθήνα.
Για να καταφέρουν οι συντελεστές της ταινίας να γυρίσουν τη συγκεκριμένη σκηνή, έστειλαν στον παπά πλαστό τηλεγράφημα μέσω του οποίου τον καλούσαν στη Νάξο, γιατί η αδελφή του που έμενε εκεί, είχε αρρωστήσει.
Την πονηρή ιδέα για το τηλεγράφημα είχε δώσε ο νεωκόρος ο οποίος άνοιξε τελικά την εκκλησία.
Τα προβλήματα όμως δεν τέλειωσαν.


Αντί να αλλάξει γωνία λήξης, όπως τον συμβούλεψαν οι συνεργάτες του, απαίτησε να βαφτεί το σπίτι και μάλιστα χωρίς τη συγκατάθεση των ιδιοκτητών.
Όταν ο τοίχος βάφτηκε, ο σκηνοθέτης αποφάσισε πως τελικά ήταν καλύτερο το αρχικό του χρώμα και οι εργάτες το ξαναέβαψαν.
Σε μια άλλη περίπτωση, ο σκηνοθέτης σταμάτησε το γύρισμα και έφυγε θυμωμένος, γιατί ο Έλληνας συνεργάτης της Φίνος Φιλμς, Μάρκος Ζέρβας, του συνέστησε να κάνει οικονομία στα ακριβά φιλμ που χρησιμοποιούσε, επειδή είχαν αρχίσει να βγαίνουν εκτός προϋπολογισμού.

Χαρακτηριστικό είναι πως διέκοψε μια σκηνή γιατί δεν του άρεσε το χρώμα ενός σπιτιού που βρισκόταν στο φόντο.
Ο σκηνοθέτης αποδείχτηκε αρκετά ιδιότροπος και με τις παραξενιές του καθυστερούσε το γύρισμα.

Οι παραξενιές του ξένου σκηνοθέτη δεν πτόησαν το έμπειρο επιτελείο της Φίνος Φιλμς.
Όταν μια ημέρα η κακοκαιρία παραλίγο να καταστρέψει το γύρισμα, καθώς τα σκηνικά είχαν διαλυθεί από τον αέρα, ο Μάρκος Ζέρβας και οι συνεργάτες του κατάφεραν να τα ξαναστήσουν σε ελάχιστο χρόνο.
Παρόλο που ο σκηνοθέτης δυσκόλεψε τη ζωή των συντελεστών, αρκετά χρόνια αργότερα είπε σε συνέντευξή του για τη Βουγιουκλάκη:
«Η Αλίκη είναι το εκφραστικότερο πρόσωπο που έχω συναντήσει στον κινηματογράφο».

Παρόλο που η ταινία δεν αποτέλεσε εισπρακτική επιτυχία, οι πρεμιέρες σε Λονδίνο (10/6/1963) και Αθήνα (24/31964) ήταν λαμπρές και το όνομα της Αλίκης ακούστηκε αρκετά και εκτός συνόρων. Ήταν η πρώτη απόπειρα της ηθοποιού για διεθνή καριέρα και μάλλον η τελευταία, καθώς ακολούθησε η ταινία «Χτυποκάρδια στο θρανίο», που γυρίστηκε και σε τουρκική εκδοχή, με τη φωνή της Αλίκης ντουμπλαρισμένη από Τουρκάλα ηθοποιό.

Υπολογίζεται, ότι το κόστος της ταινίας ήταν περίπου 9.000.000 δραχμές, ποσό με το οποίο θα μπορούσαν να είχαν γυρίσει άλλες οκτώ ταινίες εκείνη την εποχή.

Σημειώνεται, ότι η συγκεκριμένη ταινία έμεινε για χρόνια κλεισμένη στα συρτάρια της εταιρίας ξεχασμένη από τον κόσμο και από τους ανθρώπους της Φίνος Φιλμ.