ΠΟΠΑΫ... the sailorman!

Ο Elzie Crisler Segar είχε γεννηθεί στο Τσέστερ, κοντά στον ποταμό Μισισιπή. Στα 18 του χρόνια αποφάσισε να γίνει σκιτσογράφος και πέθανε στα 43 χρόνια του από μακρά ασθένεια στην Santa Monica, California.  Αν και το δημιούργημα του έγινε παγκοσμίως γνωστό, ο ίδιος πέθανε πάμπτωχος και απογοητευμένος γιατί δεν είχε προνοήσει να κατοχυρώσει έγκαιρα το δημιούργημα του! Ύστερα από τον θάνατο του Segar το 1938, τον διαδέχθηκαν κατά σειρά οι Doc Winner, Joe Mussial, Bela Zaboly και Ralph Stein. Ύστερα από όλους αυτούς, εμφανίστηκε ο κύριος συνεχιστής του Segar, o Bud Sagendorf, ο οποίος το 1945 άρχισε να σχεδιάζει ιστορίες με τον Popeye που δημοσιεύονταν σε κόμικς εκείνης την εποχής, ενώ από το 1958 ανέλαβε τον σχεδιασμό των strip.  Ύστερα από σχεδόν τρεις δεκαετίες, το 1986, αφού ο Sagendorf είχε πλέον κερδίσει την θέση του κυριότερου δημιουργού του Popeye (εξαιρουμένου του Segar) θέλησε να αφιερώσει περισσότερο χρόνο στην οικογένειά του, έτσι συνέχισε μόνο το Κυριακάτικο strip, δίνοντας την σκυτάλη των ημερήσιων strips στον Bobby London.Κάθε μέρα σε κάθε εφημερίδα εμφανιζόταν ένα strip (μία σειρά με 4-5 εικόνες) και η ιστορία πάντα συνεχιζόταν την επόμενη μέρα.  Ο Ποπάυ έκανε το ντεμπούτο του στις 17 Ιανουαρίου του 1929, σε μία σειρά κόμικς της νεοϋορκέζικης εφημερίδας «Evening Journal».  Η σειρά αυτή μετρούσε ήδη δέκα χρόνια ζωής, με πρωταγωνιστές την -μετέπειτα αρραβωνιαστικιά του- Όλιβ Όιλ, τον αδελφό της Κάστορ και τον αγαπημένο της Χαμ Γκρέιβι. Η σειρά oνομαζόταν Thimble Theatre. 
Aν και η σειρά θεωρούνταν επιτυχημένη μέχρι τότε, η προσθήκη του Ποπάυ της χάρισε μια απρόσμενη και τεράστια επιτυχία. Σταδιακά, ο Σίγκαλ άρχισε να του δίνει όλο και μεγαλύτερους ρόλους, μέχρι που έγινε ο κεντρικός ήρωας και τελικά η σειρά πήρε το όνομά του. O μονόφθαλμος (εξ’ ού και το… Pop-Eye) ναυτικός με τα τεράστια μπράτσα, τα τατουάζ με τις άγκυρες και την μονίμως κρεμάμενη από το στόμα του πίπα, που όταν τρώει σπανάκι αποκτά υπερφυσική δύναμη.
 Σύμφωνα με τον Segar, η Olive έχει όχι μόνο αδερφό, αλλά ολόκληρη οικογένεια. Στην σειρά Thimble Theatre παρουσιάζεται κανονικά ο πατέρας της (Cole Oyl) αλλά και η μητέρα της (Nana Oyl).
Ο Segar επίσης είχε δημιουργήσει τον Ham Gravy σαν αρραβωνιαστικό της (ο πρώτος....) , για την εξυπηρέτηση της πλοκής σε διάφορες ιστορίες, κάτι που άλλαξε σταδιακά μετά την εμφάνιση του Popeye.
Ο Popeye ξεκίνησε ως κομπάρσος. Η ιστορία που πρωτοεμφανίστηκε λέγεται "The Whiffle Hen". Η ιστορία ξεκινάει με τον θείο του Castor Oyl να επισκέπτεται την οικογένεια Oyl, για να τους δείξει το νέο του εύρημα από την Αφρική, την Whiffle Hen. H Whiffle Hen είναι ένα πετούμενο, ένα πτηνό, το οποίο φέρνει τεράστια τύχη σε όποιον την τρίβει στο κεφάλι. 
Στις ιστορίες αυτές o Popeye δεν είχε το σπανάκι να τον δυναμώνει ούτε είχε την υπεράνθρωπη δύναμη με την οποία τον έχουμε συνηθίσει όλοι. Δυνατός ήταν ανέκαθεν, όμως δεν ήταν υπεράνθρωπα δυνατός όπως τον ξέρουμε τώρα. Για την ακρίβεια, σε περιόδους μεγάλης δυσκολίας, έτριβε συνεχώς το κεφάλι της Whiffle Hen και έτσι έπαιρνε την τύχη της. Θα μπορούσαμε να πούμε πως πριν καθιερωθεί το σπανάκι, η Whiffle Hen ήταν το υποκατάστατό του. 
 Το σπανάκι εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1932 σε strips και cartoons, όμως η υπερβολική του αυτή δύναμη καθιερώθηκε από τα cartoons.Στα strips απλά γινόταν πιο δυνατός, όμως στα cartoons γινόταν Superman . Η υπερβολή αυτή άρεσε σε πολλούς νεότερους σχεδιαστές, οι οποίοι και την καθιέρωσαν στις ιστορίες τους.   Στο Τέξας όπου υπήρξε η μεγαλύτερη κατανάλωση σπανακιού, προς τιμήν του Popeye στήθηκε άγαλμα (στην Κρίσταλ Σίτι).Δύο αγάλματα του Popeye επίσης έχουν στηθεί λόγω του σπανακιού σε δύο ακόμα πόλεις, στο Ιλινόις απ' όπου κατάγεται ο Segar, και στο Αρκάνσας το οποίο αυτοαποκαλείται ως "Παγκόσμια Πρωτεύουσα Σπανακιού".  Στον κινηματογράφο, ο Ποπάι πρωτοεμφανίστηκε το 1933, στην ταινία κινουμένων σχεδίων «Οι περιπέτειες του Ποπάι του ναυτικού». Η καριέρα του στη μεγάλη οθόνη έμελλε να είναι ακόμη πιο ένδοξη απ' ότι στις εφημερίδες. Μάλιστα, το 1938 ανακηρύχθηκε ως ο πιο δημοφιλής χαρακτήρας κινουμένων σχεδίων στις ΗΠΑ, ξεπερνώντας ακόμη και τον Μίκι Μάους. 
Η κοπέλα και συμβία του Ποπάυ. Η ψιλόλιγνη σαν… σκουπόξυλο φιγούρα της πρωταγωνιστεί στις ιστορίες του. Αποτελεί το μήλον της έριδος για τους Ποπάυ και Βρούτο, που… σφάζονται μονίμως για τα μάτια της. Παρότι ερωτευμένη με τον Ποπάυ, εντυπωσιάζεται εύκολα από οποιονδήποτε άντρα έχει μεγαλύτερη μόρφωση, χρήματα και… καπιταλιστικά αγαθά από τον ήρωα μας (όπως τα πολυτελή αυτοκίνητα του Βρούτο).
Ο μεγαλύτερος εχθρός του Ποπάυ και βασικός ανταγωνιστής του για την αγάπη της Όλιβ.
Πάντοτε βγαίνει ηττημένος και… δαρμένος (συχνά καταλήγει στη φυλακή) από τις άπειρες κόντρες του με τον ναυτικό, παρότι πολύ πιο σωματώδης και θεωρητικά δυνατότερος.Έχει άγρια φάτσα (με το χαρακτηριστικό του μουσάκι), βάρβαρη συμπεριφορά και κακό χαρακτήρα. 
Ο… ρεβυθούλης, υιοθετημένος γιος του Ποπάυ. Βασιλικής καταγωγής, γεννήθηκε στην Ντεμόνια και μετά το θάνατο του πατέρα του έγινε ο διάδοχος του θρόνου. Η μητέρα του τον άφησε στην πόρτα του Ποπάυ, γνωρίζοντας την καλοσύνη και την αφοσίωσή του ναυτικού, εμπιστευόμενη σε εκείνον την ανατροφή του.Μιλάει, γράφει, συμμετέχει σε καυγάδες, αλλά για αδιευκρίνιστους λόγους ακόμα…  μπουσουλάει. Η ηλικία του δεν προσδιορίζεται στο κόμικ.
Από τις πλέον αστείες μορφές του κόμικ, ο χοντρούλης φίλος του Ποπάυ, Πολντό έχει πάντα το μυαλό στο φαγητό, με ιδιαίτερη προτίμηση στα μπέργκερ (συνήθως κρατάει ένα ή περισσότερα στο χέρι και τα καταπίνει σαν κουφέτα). Τις περισσότερες φορές δεν έχει λεφτά για να πληρώσει το φαγητό του και προσπαθεί να εξαπατήσει τους άλλους για να τον κεράσουν. Η φράση του «ευχαρίστως θα σε πλήρωνα την Τρίτη για ένα χάμπουργκερ σήμερα» έχει γίνει μέρος της αμερικάνικης διαλέκτου. 
 Ο πατέρας του Ποπάυ. Το πρόσωπό του είναι ίδιο αλλά ο χαρακτήρας του είναι το ακριβώς αντίθετο από εκείνον του γιου του.  Άξεστος, ασυνείδητος, αναξιόπιστος και πάντα μεθυσμένος. Πίνει, καπνίζει, ξενυχτάει και έχει αδυναμία στο γυναικείο φύλο.  Εγκατέλειψε τον Ποπάυ όταν ήταν μικρός και έμεινε για καιρό εξαφανισμένος. Το αιώνιο παράπονό του είναι πως η σύνταξή του δεν καλύπτει τα έξοδα των τσιγάρων του και της έξαλλης ζωής που θέλει να κάνει! Συχνά εμφανίζεται και ως γιαγιά του Ποπάυ.
Εκτός από τους παραπάνω, την εμφάνισή τους στα κόμικ του Ποπάυ έκαναν και άλλοι ήρωες. Ο καλοκάγαθος Γίγαντας Γκρισίνο που ζούσε σε ένα νησί,  μια φυλή σατανικών νάνων ονόματι «Μινγκς» που κατέστρωναν σχέδια εναντίον του Ποπάυ και ο τηλεπαθητικός σκύλος Τζιπ (Eugene the Jeep) που μπορεί να τηλε-μεταφέρεται από το ένα μέρος στο άλλο και… βλέπει το μέλλον! 

Τα «κλασικά» καρτούν του Ποπάυ ξεκίνησαν το 1933 και διήρκεσαν μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1950. Η σειρά κινουμένων σχεδίων της Paramount studios γνώρισε μεγάλη δόξα χάρη στο χαρακτήρα του Ποπάυ, σε αυτές τις δεκαετίες.Τη φωνή του Ποπάυ αρχικά (1933-1935) του τη χάρισε ο Μπίλλυ Κοστέλλο. Όμως εξαιτίας του ευέξαπτου χαρακτήρα του και της αλλοπρόσαλης συμπεριφοράς του η Paramount αναγκάστηκε να τον απολύσει. 

Έτσι την φωνή πήρε ο Τζακ Μέρσερ που έγινε διάσημος στην ιστορία του ναύτη. Ο ίδιος ήταν και η φωνή του Φέλιξ του γάτου. 

Και οι τρεις κεντρικοί χαρακτήρες (Ποπάυ, Όλιβ και Βρούτος) δανείστηκαν τη φωνή αρκετών ηθοποιών κατά τη διάρκεια της σειράς.

Η μάρκα «Popeye Spinach» εξακολουθεί να είναι η δεύτερη με μεγαλύτερες πωλήσεις στη χώρα.Σε ένα καρτούν, ο Ποπάυ λέει στα ανίψια του ότι είναι απόγονος του Ηρακλή και πως ο πρόγονός του αντλούσε αρχικά τη δύναμή του εισπνέοντας σκόρδο. Ο ίδιος έπεσε σε ένα χωράφι με σπανάκι και κάπως έτσι «γεννήθηκε» η αγάπη του για το συγκεκριμένο φυτό.Σε ελάχιστα καρτούν ο Ποπάυ δεν τρώει καθόλου σπανάκιΣε ένα επεισόδιο ο Ποπάυ ταΐζει με τη βία σπανάκι στο Βρούτο, με αποτέλεσμα ο δεύτερος να τον δείρει και κάπως έτσι «ξύπνησαν» τα αισθήματα της Όλιβ γι’ αυτόν.Κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου ο Ποπάυ γνώρισε ακόμη μεγαλύτερη επιτυχία, ενώ τα καρτούν ανέβαζαν και το ηθικό των Αμερικανών.

Αρκετά από αυτά περιείχαν προσβλητικά και ρατσιστικά σχόλια για τους Γιαπωνέζους. Οι Γιαπωνέζοι αποκαλούνταν ‘Jap-pansies’ ενώ απεικονίζονταν με τεράστια δόντια και πολύ χοντρά γυαλιά, προσθέτει ο αρθρογράφος.

Ένα από τα πιο γνωστά «απαγορευμένα» επεισόδια της εποχής εκείνης ήταν αυτό με τίτλο «Seein' Red, White 'n Blue». Είναι το μοναδικό επεισόδιο στο οποίο ο Ποπάυ και ο Βρούτος ενώνουν τις δυνάμεις τους και μοιράζονται μία κονσέρβα σπανάκι, για να δείρουν ένα... συμφωνημένο εχθρό, δηλαδή τους γιαπωνέζους στρατιώτες.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου άλλαξε επίσης και η γκαρνταρόμπα του Ποπάυ.
Ο Ποπάυ άρχισε να εμφανίζεται με μια άσπρη στολή ναύτη, αντί για το κλασικό καπέλο καπετάνιου και μαύρο πουκάμισο με τα σηκωμένα μανίκια.
Η ναυτική στολή συνόδευσε τον Ποπάυ καθόλη τη διάρκεια της σειράς από εκεί και πέρα, μέχρι και μετά το τέλος του πολέμου.
Μετά το τέλος του Ποπάυ στα τέλη της δεκαετίας του 1950, η King Features Syndicate κυκλοφόρησε στις αρχές της δεκαετίας του 1960 μία άλλη σειρά Ποπάυ, η οποία ωστόσο δε γνώρισε την ίδια επιτυχία.
Στην Ελλάδα ο Ποπάυ μας συστήθηκε μέσα από το περιοδικό «Βέλος» των εκδόσεων Τερζόπουλου στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Το 1974, οι εκδόσεις Δραγούνης ξεκινούν να εκδίδουν το περιοδικό Ποπάυ σε μικρό σχήμα (με εναλλαγή δύο σελίδων ασπρόμαυρων και δύο έγχρωμων, έκδοση που σταμάτησε το 1994 συμπληρώνοντας 1.114 τεύχη) και το 1975 τον…  μεγάλο Ποπάυ. Είναι το μακροβιότερο περιοδικό στη χώρα μας αμέσως μετά το Μίκυ Μάους. Στη συνέχεια εκδίδονταν τα Μικρά Κλασικά Ποπάυ (συρραφή 3 εβδομαδιαίων τευχών) και τα μηνιαία Μεγάλα Κλασικά Ποπάυ.

Το 1933 ο Ποπάυ εμφανίστηκε για πρώτη φορά σαν καρτούν κινουμένων σχεδίων στον κινηματογράφο (μιά μικρή εμφάνιση σε ένα μικρού μήκους κινούμενο σχέδιο με την γνωστή τότε Betty Boob) και εκεί βασικά έγινε διάσημο το συνήθειο να αποκτά υπερφυσική δύναμη με το σπανάκι μαζί με τις γνωστές φράσεις του σε σπαστά ναυτικά. Από τότε πολλές εκατοντάδες κινούμενα σχέδια με τον Ποπάυ δημιουργήθηκαν και τα καρτούν του Ποπάυ έφτασαν στην δόξα τους σε σινεμά και τηλεόραση την δεκαετία του 1960. Η παραγωγή του Ποπάυ σε περιοδικά και εφημερίδες συνεχίστηκε επίσης και τον 21ο αιώνα. Το 1980 η δράση του Ποπάυ μεταφέρθηκε στους κινηματογράφους με ηθοποιούς και τον χαρακτήρα του τον ενσάρκωσε ο Robin Williams που συμπρωταγωνιστούσε με την Shelley Duval σαν Ολιβ Οιλ.